دختر حادثه جو

دیگر نگران نیستم ، تنها گوش سپرده ام به صدای قدم های حادثه ای که در راه است

نمیدانم چرا

چند روزیست حس میکنم

                                غمگینی..

لبخند میزنی

اما

چشمانت میگویند از آشفتگی هایت!

 

میدانم که فاصله من

                         و چشمانت به اندازه یک دنیاست

میدانم که میــان مــا

                         بستر نمناک ِ چشمانی سرگردان است

میدانم که بین مــــان

                         ظلمت ِ شب های تهی است

میدانم 

ولی

نمیدانم چرا اینگونه احساس میکنم!؟

 

بگو با من..

            از چهره ی شب         

                               از لعاب مهتاب

                                                از پنجه ی لطیف باد

بگو با من..

که امشب شعله ی فانـــوس ِ شهابــــــی

                                                    آسمان اتاقم را روشن کرد

نسیمی آمد و چراغ مهتاب را خامـوش کرد

                                                    تا در این تاریکی شهاب دلم را بیابم

ای مسافر اوج

                  بخوان که صدای تو  

                                         آواز لب های امواج ِ دریای خیال است

بخوان تا از این پرتگاه ِ زمان مبهـم

                                        به روزن زیبای زمانی دگر اوج گیرم

بخوان ای شبگــرد زلال

                            بخــوان با من...

 

نوشته شده در ۱۳۸٩/٥/٢٩ساعت ۱٠:۳٥ ‎ب.ظ توسط Sara نظرات () |

 

از میـــــان معلومــان

تنها تو باقی مانده ای برایم

توئی که از اولین حادثه به من پیوستی

                                                 تنهــــا تــــو

                                                                 ای مجهـــول..!

توئی که در تاریکی شب سو سو میـــزنی

و در روشنایی روزها حضورت سراسر فریادست

                                                           

نزدیک آی

             هم آغوشــــــی با تو

                                        در حضور نـــــــور

                                                              به روح سرد من گرمایی دوباره می بخشد! 

بیا از خاکستر دل هامان آتشی دوباره برافروزیم

تا از شعله های این آتـش

                                 جـــانی دوباره گیرد خورشیــد

                                                                       در دل ســرد آسمان ..

آنگاه ماه و خورشید هر دو شهادت می دهند

                                                         به یکی شدن ما

                                                                               و تو دیگر نیستی ...

 

نوشته شده در ۱۳۸٩/٥/٢٤ساعت ۳:۳٥ ‎ب.ظ توسط Sara نظرات () |

امروز آیینه را تمیز کردم

ولی هرچه شفاف تر شد

خودم را ندیدم

گم شدم انگار

نیستم دیگر..

وقتی ندارمت خودم هم نیستم..!

 

نوشته شده در ۱۳۸٩/٥/٢۱ساعت ٩:٢٠ ‎ب.ظ توسط Sara نظرات () |

گاهی آنقــدر دل تنگ می شوم

که دیگر همه چیــــز را از یاد می برم

خوبــی ها و بـــدی هایمان را..

تنها نگاهت باقی میماند در میان دفتر خاطرات ذهنم

نگاه پر از نــــور و حـــس روز نخست

و نگاه خامــــوش و مـــات آخریـــن دیـــدار..

امــــروز دلـــم تنگ است...

نوشته شده در ۱۳۸٩/٥/۱٥ساعت ۱:٤٤ ‎ب.ظ توسط Sara نظرات () |

 

اینجا خورشید حکومت میکند

                                   در کاخ طلایی اش

و در محکمه ی خود ،

شلاق شکنجه گر زمستانی را به تبعید می خواند

ظلمت در میعاد با ستاره های قرمز ،

                                             رنگ می بازد

اینجا لحظه های داغ بودن در رگ هایش جریان دارد

لبریز از حسی گرم از هستی که نگاه سرد را می بلعد

و چه آسان ست

                  لمس فرش فیروزه ای آسمان و چیدن گل ابر ها

در اینجا حسرت گذشته با بوسه باد می پژمرد

قلب کهکشانها مشوش نیست اینجا

                                    و چه پر شهامت میدرخشد

دست غم کوتاه شده است در هیاهوی برگ ها

زمزمه ی پایان جا ندارد در ریشه ی درختان

ذهن خالی آیینه راه نمی برد به تصویر نیستی

نگاه کن

 

اینجا شروع حادثه ای پر ماجراست

همینجا در طیف نورانی آفتاب

اینجا می روید از دانه ی هستی ، دختر حادثه ها

اینجا آغاز دختر حادثه جوست

باشد که پایان نیز همینجا باشد

 

 

پ.ن: به قول حسین پناهی مرداد گور عشق گل خونرنگ دل ما بوده است ...

پ.ن: با یک روز تاخیــــر!

 

 

نوشته شده در ۱۳۸٩/٥/٩ساعت ٧:٢٦ ‎ب.ظ توسط Sara نظرات () |

Design By : Night Melody