دختر حادثه جو

دیگر نگران نیستم ، تنها گوش سپرده ام به صدای قدم های حادثه ای که در راه است

 

چه تنها نشسته ام در این سراب

هر چه میدوم به تو نمیرسم!

چقدر دور شدی از من!

چقدر بی رنگ است سراب ِ خوابم

نه این خواب نیست کابوس است

کابوس ِ نبودنت...

 

چه تلخم این روز ها

باور نمیکنم دیگر چشمانت را نبینم

باور نمیکنم فاصله ی من و دستانت را خاک سرد پر کرده باشد

باور نمیکنم!

با عکست درد و دل میکنم!؟

باور نمیکنم!

چقدر زود تمام شد کتاب زندگی ات

 

آرام بخواب ماه من

میدانم که روزی نگاهت را میبینم

روزی در آغوشت به آرامش می رسم

با سکوت ِ اشک هایم دانه های صبر را میشمارم

تو آرام بخواب همه هستی ام

 

 

پ.ن: دوست گلم ، نمیدانم چه بگویم که اندکی تسلای قلب صبــــورت باشد ، این کلمــــات احساساتـــم را محـــدود می کنند! احسـاس میکنم دیگر کاری از ایـــن واژه ها بر نمی آید و هیــــچ حرف تکراری برای گفتــن باقی نمی ماند ، فقط نگاه است و سکوت..!

 

نوشته شده در ۱۳۸٩/٤/۳۱ساعت ٢:۱٢ ‎ق.ظ توسط Sara نظرات () |

 

-          آقا اینا چنده!؟

-          کدوما دخترم!؟

-          همینا دیگه!

-          کو!؟

-          ایناهاش!

-          کدومش رو میگی!؟

-          این دل ها! دل ِ خوش! سیری چند!؟

-          فروشی نیست دختر جون ولی اگه بخوای میتونم با ویــولـنـت طاق بزنم!؟

-          .......!!

 

 

پ.ن: لطفا ، یک لیوان اسیـــــــــد به اینجانب برسانید! با تشکر!

 

نوشته شده در ۱۳۸٩/٤/٢٩ساعت ٦:۳٤ ‎ب.ظ توسط Sara نظرات () |

 

در این سالمــرگ اولین و آخرین اعتماد دلم میخواهم اعتراف کنم ...

من از جنس سنگـــــم!

                            ولی در تهاجم دستهایت خورد می شدم

قلبــــی دارم از یـــــخ!

                            که با حرارت نگاهت ذوب می شــــد

چشم هایم مستور و تاریکست!

                                لرزش صدای تو آتشی درون شب چشمانم روشن می کرد

در سرم هیاهویی ست در جستجوی منطق و برهان!

                                شراب آشنای نفس هایت زیر و رو می کرد عقل و هوشم را   

من در تپش ریشه هایم سرگردانم

من یک فراری از مرز های بی پـایـــــان عشقم!

                             و به نزدیکی مرز نفرت که رسیدم لرزان و خاموش ایستادم

 

تو ای همراه ِ نیمه راه!

تو هم اعتراف کن..

                تو کیستی!؟ از چیستی!؟ همــانی که می شناسمت!؟

هنــــوز با نگاه افســــون من آشنایــی!؟

هنــــوز در دستـــــان سردم سرازیــــری!؟

هنــــوز جوانه نـــور را در پهنـــه ی چشمانــــم می بینی!؟

هنــــوز هم به حرمت اولیـــــن هایمان آسمـــــان را طی میکنی!؟

هنــــوز عاشقانه هایت را بی پــــــروا زمزمــــه می کنی!؟

هنــــوز سایـــه ی پرواز را در پاکی بال های فرشته ای سوختــــــه درک میکنی!؟

هنــــوز در کرانه ای ناپیــــدا روی دیـــــوار سنگی دل ها " تــا " میکشی!؟

هنــــوز ابــدیت را در گـــذر لحظه هـــا می دانـــی!؟

هنــــوز فریـــاد فریبنده و نو رستــــه ی لب را

                       به جای شنیــــدن صــــدای آرام شکفتن احســـاس دل می خواهی!؟

 

دریغا که چقــــــدر دوووری از کنار گمنامی زمان ِ بیداری و بودن!

 

 

من و تو می رفتیم تا به اوج برسیـــم!

                  سنگینی نگاه افق بر دوشمان بود

                                            و نفس نفس می زدیـــم!!

من و تو می خندیدیـــم!

از صدای خنـــده مان

          مــار های سیــاه می رقصیدند در دل خاک

                               و ماهی های کبـــــــود در دل امواج!

من و تو می نوشیدیم!

                          به سلامتی معصومیت تبسم لب هامان و ترنم نگاهمان

من و تو می رقصیدیـم!

                          وقتی ساز خدا کوک بود و فرشتگان در خواب!

من و تو می دویدیـــم!

                          اما به کجـــا!؟ میان ترس و اضطراب!؟ میان نــــابودی بودن ها!؟

من و تو می جنگیدیم!

                          در سیــــاه چـال دوزخــــی نیازهای پوچــــمان..

من و تو گریــه کردیـم!

                          و ابر های پاییزی سجـــــده کردند به حرمت پـــاکی اشک هامان

من و تو خوابیــدیـــــم!

                          و ندیـدیم غروب لحظه های پر تپش دل را

 

و ندیدیم که خدا هم گریـست

                      آنگاه که در اوج لذت به شکنجـــه عشـــق تن دادیــــم 

خدا هم گریـــست

                      آنگاه که نگاه سبــــز چشم های سیــــــاه ما

                                      در شبیخــــــون هـــوس رنگ باخت و سفیدی مرگ را نوشیـــــــد

خدا هم گریـــست

                      آنگاه که دل هامان سایــــه ی لرزان و خـــالی فــاصله را فریــــاد زد

خدا هم گریـــست

                      آنگاه که لب هایمان در آلودگی ناهنجــــار صداهای ناشنـــاس خــــاموش ماند

 

 

تو غرق شدی در بیراهه های خاکستری فراموشی

                                                             به همراهی فرشتگان گمنام  ِ ناگهان!

و چه هجوم شومـــی بود

                              تماشای دومین هایت به باور گرداب آتش ِ چشمان منتظرم

و این یک قانون است ، قانون طبیعت آدم های زندگانی مان

و اینجا دست های همیشه ســـرد من زمزمــه کرد جنگ با پیکر آشنــــای تنهایــی را

و چه بی رحمانه بود جدایـی از لحظه های تلــــــخ با شکوه

و چه زجر آور که بـال های پرنده هوای مــــرگ آلود فراموشی ِ پرواز را بدمد

                                                                                         و سقــــوط ...

 

امـــا اینک مــــن رهــــــا گشتــــم در خــودم

گاه می روم به دره ی پهناور افق و نفس نفس نمی زنم

گاه می خندم و فرشتگان با من می خندنـــد

گاه می نوشم به سلامتی مرگ لحظه هامان

گاه می رقصم دست به دست با سایـــه ام

گاه می دوم در ساحل خواب سفیــدم

گاه می جنگم با خاطرات مــــرده ام

گاه گریه می کنم و

                       خدا بی صدا به تماشا می نشیند

من از پایـــان گذر کردم و

                                 این بار بی تـــــو آغـــــاز کردم

و اینک مـــــــن

                 رهــــــا تر از همیشــــــه ام ...

 

 

پ.ن: این آهنگ جدید سیــــاوش "بی تــــــو " به طرز نا جوانمردانه ای محشــــره! خدایــــــا، سیاوش جون رو از ما نگیـــــــــــر! آمیــــــن!

پ.ن: منم که بی جنبـــــه!!!!  می میریــــــــــــم ...

 

 

نوشته شده در ۱۳۸٩/٤/٢٥ساعت ٦:٢٦ ‎ب.ظ توسط Sara نظرات () |

سیــاهـی حضــــور تلخ و ســردت ، سپیــــدی خوابـم را به کبـــودی کابـوسی دهشتنــــاک مبتـــلا ساخت ..

ای روح حیــران نـــاآرام مـرا تنهـــــا گـــــذار ..

نوشته شده در ۱۳۸٩/٤/٢٢ساعت ٩:٠٩ ‎ب.ظ توسط Sara نظرات () |

لمــس طعنـــه آسان نیست

                                 ای نزدیـــک ِدور ها               

ببین فریــــاد شکست را بر تن دیــــوار دل ها

از این نردبـام پســــت بالا برو

ببین بر تن سوختــــــه ام تصویر غمی را که بر دوش می کشم

 

نه نه نبیــــن!

               چشمانت را ببنــد تا بیاد آوری

                                                   قلـــب مصلوبــــم را ...

بکش بر روی آن نقش امید ، طرح رویا را

بگذار کابوس تلـــــخ اعتمــــاد قلبـــم 

در این خلوتگه ویرانــــه ام به دامان شب آویزد

 

تاریکـــــم! 

طرح وجودم در این تاریکی زبانــــه می کشد

و روشن میکند همه ی هستی سوختـــه ام را ...

آتش درونم گویی از خاکستر چشمانم

                                              شعله ور شده

و خامـــوشی نگاهم را

                           با اشک های جاری ام پاک میکند

در دور دست ها

مرداب ها چشم به راه دستـــان لرزان من نشسته اند

 

این روز ها می ترسم از نسخه ی رسالتــــم

می ترسم از خاک سرد و سنگیــــن فرامــــوشی

می ترســــم از چارچوپ سیمانــــی شده و قیـــر اندود دلم

                                                                       می تــــرسم !!

 

حال تو ای نبض پر تپش رها شده در خاکستر بال هایم ،

تو در جستجوی چه هستی !؟

                                       در پی عروجــــی دیگر !؟    

دیر گاهی ست

در این بیابان مرده 

کاروان همراهان گذر کرده است از میان برگ های پاییزی

                                               از میان شب های زمستانی مــــرگ آور !

نوشته شده در ۱۳۸٩/٤/٢٠ساعت ٢:٢٦ ‎ب.ظ توسط Sara نظرات () |

با تو آغاز می کنم ای سراسر مهــــــربانی و نــــور

ای آغوش همیشه گرم

ای نگاه تب دار شب

ای هم نفس بی پروا

                             با تو آغاز می کنم نگاهم را

                                                                 نفس هایم را

                                                                                    کلامم را

این من هستم

ببیـــــــن

دختر حادثه ها

                   که از پشت دست های حقیقت می نویسم

                                                                         سهمم از حادثه ها را...

 

 

 

 

پ.ن : نمی دونم چه جوری شد سر از اینجا در آوردم ! فقط یادمه جوهر خودکارم دیگه یاری نکرد سفیدی کاغذ سر رسیدم رو !

پ.ن : خدا این رایانه رو از ما نگیره ! آمیــــــــن!

نوشته شده در ۱۳۸٩/٤/۱٧ساعت ۸:٥٠ ‎ب.ظ توسط Sara نظرات () |

Design By : Night Melody